Het belang van klinimetrie wordt steeds groter. Overheid, zorgverzekeraars en cliënten vragen immers steeds meer om zichtbaarheid van kwaliteit van zorg. Binnen het kader van multidisciplinair overleg van (para)medische- en psychologische disciplines is het noodzakelijk om hierover eenduidig met elkaar te (kunnen) communiceren. Als haptotherapeut en algemeen fysiotherapeut werk ik in ons therapiecentrum te Apeldoorn samen met Marga Hoeksema (psychomotorisch therapeut) en Christa van Meerten (psychosomatisch fysiotherapeut).
Tijdens overlegsituaties viel het mij op dat wij vanuit onze verschillende deskundigheid en andere werkwijze met een specifiek eigen vaktaal met elkaar communiceren en ook verschillende meetinstrumenten gebruiken, hetgeen voor de uitwisseling van cliëntinformatie niet in alle gevallen even handig is. Soms ook wel, want het moge duidelijk zijn dat bijvoorbeeld de bewegingsuitslag van het kniegewricht beter met een goniometer kan worden gemeten dan met een vragenlijst, iemands gewicht kan goed met een weegschaal worden gemeten en de lengte van een persoon meet je met een centimeter, dat is allemaal duidelijk. Echter, voor het meten van psychologische symptomatologie zijn er meerdere vragenlijsten beschikbaar en die diversiteit is voor de communicatie soms onpraktisch.
