Balans tussen hoofd en hart
Hoe Roy met haptotherapie zichzelf weer terugvond
Haptotherapie kwam op Roys pad in zijn zoektocht naar zichzelf. Hij kreeg door de therapie meer balans tussen zijn hoofd en hart. Ook ervoer hij dat de vaak eenvoudige, maar effectieve oefeningen een directe analogie hebben met het dagelijks leven. Hij ging met oefeningen terug naar zijn lijf en gevoel. Dit is zijn ervaring met haptotherapie.
‘Ik kreeg in maart 2020 als een van de eersten in Nederland corona. In mei en juni was ik nog steeds herstellende. Mede door de tijd en rust die er in die periode door de pandemie ontstond, kwam ik in de gelegenheid om eens serieus na te denken over wie ik was en hoe het nou eigenlijk met me ging.
Ik kwam tot de conclusie dat ik in een patroon zat waar ik al eens eerder door geplaagd was: ik liet de manier waarop ik uiting gaf aan mezelf, heel erg sturen door het beeld dat anderen van me hadden. Mijn vrienden en kennissen hadden allemaal een eigen beeld van wie ik was. Ik maakte onbewust een inschatting van al die plaatjes en kwam door het samenvoegen van al deze beelden tot ‘mij’. En ik zat hierin vast. Met die beelden kwamen naar mijn beleving een hoop verwachtingen, en die verwachtingen rijmden niet altijd (meer) met hoe ik mezelf zag en hoe ik graag wilde zijn. Dat zorgde voor interne frictie.
Die frictie en interne onrust stak al jaren af en toe de kop op. Rond die lenteperiode in 2020 ontdekte ik ineens hoe ik was opgegroeid en mijn thuissituatie daar wel eens een rol in gespeeld zouden kunnen hebben. Dat zat ’m in een strijd tussen het denken en het voelen. Thuis ging het eigenlijk nooit over ‘gevoel’ en ‘emotie’. Dat was iets wat mijn ouders zelf niet goed hadden geleerd, en daardoor ook niet door hadden kunnen geven. Er waren echter wel degelijk emotionele thema’s zoals onzekerheden en ruzies. Die konden eigenlijk nooit echt goed getackeld worden, en daarmee hadden ze alle kans om te wortelen. Daarbij kwam dat mijn familie wel heel sterk analytisch is aangelegd. Door de jaren heen had ik mezelf aangeleerd alles vanuit die bril te beschouwen – vanuit het hoofd te redeneren, ook de zelfontdekking die je als tiener en student doormaakt. In een zoektocht naar mezelf heb ik mezelf jarenlang mentaal ‘gepsychologiseerd’. Daarbij ben ik uiteindelijk goed vast komen te zitten in mijn hoofd.
Toen de factor ‘’vroeger’’ ineens op het toneel kwam, vermoedde ik sterk dat die wel eens van grote invloed kon zijn op het feit dat de zoektocht naar mezelf nog niet de gewenste resultaten had opgeleverd. Het was wel ook meteen duidelijk voor me dat het echt te complex ging worden om het zelf allemaal nog uit te vogelen. Het was tijd om begeleiding in te schakelen.’
‘Nadat ik me had aangemeld bij een GGZ-instelling, kwam ik na de intakes uit bij haptotherapie. Ik had me ingelezen, maar mijn beleving was dat haptotherapie zich maar deels uit laat leggen op papier. Bij het intakegesprek werd gelukkig al snel meer duidelijk en bleek ik ook een klik te hebben met de therapeut. Tijdens de eerste sessie hebben we vooral tijd besteed aan het schetsen van mijn situatie en het duidelijk krijgen van de hulpvraag.
De kern daarvan zat ’m naar mijn idee in een sterke disconnect tussen de twee interne leefwerelden van de mens: analytisch en gevoelsmatig, ratio en emotie, hoofd en hart. En natuurlijk zijn hoofd en hart beide belangrijk, maar echte menselijkheid zat naar mijn idee meer in het hart dan in het hoofd. En ik kon niet goed bij die wereld, ik kon er niet naar luisteren en het volgen. Daar waar ik ’t wel nodig ging hebben, schatte ik in, om te komen bij die echte ik waar ik al zo lang naar op zoek was.
Om me te helpen bij het toegang krijgen tot die gevoelswereld, mocht ik in mijn tweede sessie ‘op de bank’ voor een aanrakingsoefening. De therapeut legde uit dat huid-op-huidcontact het beste werkt, maar dat ik vooral zelf mocht aangeven wat ik prettig vond en hoeveel kleding ik al dan niet uit wilde doen. Ik vond het prima om de oefening in mijn ondergoed te doen.’
